باز است ، و از آنجا كه از اطلاق لفظ شعيره دينى و شعائر دين معنى خاصى به ذهن عارف به لغت تبادر مىكند - يعنى علامتى حسى براى رساندن يكى از معانى دينى - ، و حكم نيز روى تمام افراد طبيعت رفته نه روى حصه خاصى از آن ، هر كار يا عملى كه عرفاً شعيره دين به حساب بيايد يعنى بازگو كننده يكى از معانى والاى دين باشد - به درجه اهميتش - مصداق احكام وجوبى و تحريمى فوق خواهد بود ؛ وجوب تعظيم آن و حرمت اهانت به آن . 6 - فرق بين تطبيق و تشريع در حقيقت گونه‌هاى مختلف شعيره وكيفيت‌هاى جديد آن همگى مصاديقى براى آن عنوان كلّى به حساب مىآيند . مكلّف تنها با انتخاب نوع شعيره آن حكم كلى را منطبق بر مصاديقش مىكند ، به چنين كارى تطبيق مىگويند نه تشريع . يعنى مكلّف حكم جديدى اختراع نكرده ، بلكه آن حكم موجود را بر مصاديقش تطبيق داده است . مانند اينكه وقتى شارع امر به نيكى به والدين كرد ، گونه‌ها و كيفيت هاى مختلف نيكى كردن هر چند در گذشته زمان معمول نبوده مصداق آن حكم كلى خواهند بود ، و اينكه دست فرزند براى اختيار كردن نوع نيكى باز است به هيچ وجه تشريع و بدعت محسوب نمىشود ، بلكه تطبيق آن حكم كلى بر مصاديق به حساب مىآيد . حتى اگر كارى در گذشته نيكى و احسان محسوب نمىشده اما امروزه احسان محسوب شود نيز شامل دليل نيكى و احسان به والدين خواهد بود . هرگز فقيهى به خود